تبلیغات
صراطُ الأقوَم - توسل و علمای اهل سنت

صراطُ الأقوَم

...هرچه دارم همه از عترت و قرآن دارم

«انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله وعترتی اهل بیتی ما ان تمسکتم بهما لن تضلوا ابداً ولن یفترقا حتی یردا علیّ الحوض»“همانا من در میان شما پس از خود، دو بار سنگین را به امانت می‌گذارم: کتاب خدا و عترت و اهل بیتم. تا زمانی که به این دو تمسک بجویید، گمراه نخواهید شد. این دو از هم جدا نمی‌شوند تا زمانی که در حوض کوثر بر من وارد شوند”./مستدرک الوسائل ج11ص372 صراطُ الأقوَم .

توسل مسأله ای است که با نص صریح و احادیث صحیح و متواتر ثابت شده است و اکثر مسلمانان از قدیم تا به امروز به آن عمل نموده اند.
متأسفانه امروز این مسأله را مورد نزاع و مجادله قرار داده اند و در نتیجه مخالفان، موافقفان توسل را به شرک و کفر متهم می کنند! اگر در احادیث نبوی اندیشه کنیم، می فهمیم و این حقیقت آشکار خواهد شد که قرآن و حدیث توسل را جایز قرار داده اند. صدها روایت و فرمان نبوی شاهد برای لزوم توسل و تقرب به خداوند متعال اند.
مشروعیت توسل به اولیای خدا و واسطه قرار دادن آنها برای تقرب به خداوند و طلب حاجت از او، در روایات متعددی آمده و سیره مسلمانان از عصر پیامبر(صلی الله علیه و آله) تا کنون بر آن جاری بوده است. این امر نه تنها شرک نیست، بلکه اظهار تذلل و خشوع بیشتر در پیشگاه خداوند است.
در ادامه به بررسی نمونه هایی ای از گفتار علمای اهل سنت در مشروعیت توسل می پردازیم:
قاضی عیاض به اسناد خود روایت کرده که ابوجعفر منصور در مسجد پیامبر(صلی الله علیه و آله) با مالک بن انس روبرو شد و از او پرسید: آیا رو به قبله نموده و دعا کنم یا رویی به سوی پیامبر(صلی الله علیه و آله) گردانم؟ مالک جواب داد: چرا رخسار خود را از پیامبر(صلی الله علیه و آله) برگرداندی در حالی که او وسیله تو و پدرت آدم تا روز قیامت است؛ رو به جانب قبر نموده و او را شفیع خود قرار ده تا نزد خداوند شفاعتت کند؛ چرا که خداوند فرموده: «ولو أنهم إذ ظلموا انفسهم...»

2- در الصواعق المحرقه آمده است که محمد بن ادریس شافعی به اهل بیت پیامبر(صلی الله علیه و آله) متوسل می شد و می گفت:
آل  النبی(صلی الله علیه و آله) ذریعتی  و هم  الیه   وسیلتی
ارجو بهم اعطی غدا بیدی الیمینی صحیفتی
خاندان پیامبر(صلی الله علیه و آله) وسیله من به سوی خدا هستند و امیدوارم که به خاطر آنان، نامه عملم به دست راست من داده شود.
3_ از عتبی و سفیان بن عیینه که از مشایخ شافعی هستند نقل شده که عتبی گوید:
کنار قبر پیامبر(صلی الله علیه و آله) نشسته بودم که پیر مردی اعرابی آمد و گفت: السلام علیک یا رسول الله! شنیدم که خدا می گوید: « و لو أنهم اذ ظلموا انفسهم جاؤوک ....» و من نزد تو آمدم در حالی که از گناهان خود آمرزش خواسته و تو را نزد خدا شفیع قرار می دهم! سپس گریست و چنین فرمود:
یا خیر من دفنت بالقاع اعظمه فطاب من طیبهن القاع و الاسم
نفسی  الفداء  بقبر انت ساکنه فیه العفاف و فیه الجود و الکرم
ای آن که در عظیم ترین زمین ها مدفون شده ای و از عطر خوش آن هر پستی و بلندی خوش بو شده است، جانم فدای قبری باد که تو در آن آرام گرفتی و در آن عفاف وجود و کرم گرد آمده است.
سپس استغفار نموده و بازگشت در این هنگام خواب مرا ربوده در رؤیا دیدم پیامبر(صلی الله علیه و آله) به من فرمود: ای عتبی به اعرابی بپیوند و به او بشارت بده که خدا آمرزیدش!
4- ابن الحاج محمد بن محمد العبدری مالکی(737 هـ) در فصل زیارت قبور المدخل می نویسد:
سزاوار است زائر به واسطه ایشان به خداوند توسل جسته تا گناهانش آمرزیده و حاجاتش برآورده شود؛ زیرا سنت خداوند بر این استقرار یافته که به دست ایشان و به واسطه ایشان حوائج را بر آورده سازد و هر که از رسیدن به مزارشان عاجز است، باید سلام خود را روانه کرده و حوائج خود را بر شمرد؛ زیرا آنان بزرگوارند.
سائل را بر نگردانده و هر که آنان توسل جوید و پناه آورد را نا امید بر نمی گردانند!
این سخن در مورد زیارت پیامبران به نحو عموم است؛ اما در مورد زیارت پیامبر(صلی الله علیه و آله) آن چه که ذکر شده، چند برابر افزون می شود. توسل به پیامبر(صلی الله علیه و آله) جایگاه ریزش گناهان و خطاهای بزرگ است؛ زیرا برکت و عظمت شفاعت آن حضرت از هر گناهی بزرگ تر است.
5- سهودی در وفاء الوفاء به نقل از تقی الدین سبکی گوید: آیه «ولو انهم اذ ظلموا انفسهم جاؤوک...» دلالت دارد بر ترغیب به رفتن نزد قبر پیامبر(صلی الله علیه و آله) و آمرزش خواستن در آن جا و نیز آمرزش خواستن پیامبر(صلی الله علیه و آله) برای او و این مرتبه ای است که با مرگ حضرت منقطع نمی شود.
6- ابوالعباس قسطلانی(923 هـ) در المواهب اللدنیه می نویسد: عمر آن گاه که با توسل به عباس استسقاء می نمود، می‎گفت: ای مردم! پیامبر(صلی الله علیه و آله) به عباس هم چون پدر خود می نگریست؛ پس شما هم به پیامبر(صلی الله علیه و آله) اقتدا و عباس را وسیله درگاه خدا قرار دهید.
در این گفتار عمر تصریح به توسل می کند و بنا بر این قول کسی که توسل به مردگان و زندگان را به طور مطلق مردود شمرده یا آن را مختص پیامبر(صلی الله علیه و آله) می داند، باطل می شود.
هم چنین می نویسد: توجه به پیامبر(صلی الله علیه و اله) و توسل به ایشان در همه پیش از خلقت، در طول حیات و پس از ممات، در برزخ و در عرصه‎های قیامت واقع شده و خواهد بود.
7 - زرقانی در شرح مواهب اللدنیه می‎گوید:
باید به آن حضرت متوسل شده و در این توسل خدا را به جاه و منزلت آن حضرت خواند؛ زیرا همین توسل موجب فرو ریختن کوه گناهان و بار سنگین معاصی می شود. برکت، عظمت و شفاعت ایشان نزد پروردگار برتر از هر گناهی است و کسی که بر خلاف این معتقد باشد، محرومی است که خداوند بصیرتش را گرفته و قلبش را گمراه کرده است!

منابع:
1-الغدیر 5 / 1352
2- کشف الاریتاب / 318 از الصواعق المحرقه و 321 از وفاء الوفاء
3- الغدیر 5 / 144 از المواهب اللدنیه و 144 از شرح اللدنیه
4 – المدخل 1 / 251 و 25



طبقه بندی: پیامبرشناسی، امام شناسی، براهین شیعه، قرآن و احادیث،

[ سه شنبه 1392/08/7 ] [ 08:49 ] [ سعید عسگری ]

[ نظرات() ]


مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه